วันศุกร์ที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

เมื่อครั้งเรา...


เมื่อครั้งที่เรา..ไปเยี่ยมชม สุนทรีย์ภาพ ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา " เกราะเกร็ด "

แม้ว่าจะมีเพียงเรือที่จอดอยู่..แต่หากเรามองดีๆ เรือนั้นไม่ได้อยู่เพียงลำพังในสายน้ำแห่งนี้เลย

ยังคงมี..สายน้ำ ท้องฟ้า อากาศ ที่ยังคงเป็นเพื่อนเขา เขาไม่ได้อยู่อย่าเดียวดายในสายน้ำแห่งนี้เลย


วัเมื่อครั้งเราได้ไปเดิน..จ.เพชรบุรี

แม้ว่าจะอยู่ในมุมที่หลบหลีกจากผู้คน..ไม่ได้อยู่ในสายตาของใคร
แต่..คน คน หนึ่ง ก็ยังคงอยู่ในสายตาของ คน คน หนึ่ง เสมอ



เมื่อครั้งที่ท้องฟ้ายังคงเป็นสีเดิม..ความรู้สึกเดิมๆ ก็ยังคงเหมือนเดิม...


เมื่อครั้งที่..ทุกอย่างดูเป็นเส้นขนาน

คงมีบางสิ่งบางอย่างที่มันขนานกัน..ไม่มีวันที่จะมาบรรจบกันได้ ดั่งเช่นสายไปพวกนี้

เมื่อครั้งที่...มีมือเธอและมือฉัน

เมื่อมีมือของเธอ..เชื่อมต่อมายังมือของฉัน..เมื่อนั้น..เราต่างมีกันและกัน


เมื่อครั้งที่..ท้องฟ้าดูช่างสวยงาม

ยิ้มทุกคร้งที่มองท้องฟ้า..เพราะมีคนคนหนึ่งเฝ้ามองดูเราอยู่บนนั้น<3


ในวันที่...

ในวันที่...ไม่มีใคร

ดูเหมือนว่าจะไม่เหลือแล้วซึ่งใครๆ..มีแต่เพียงวัตถุที่แสดงถึง..ที่ตรงนี้ เคย มีใคร


ในวันที่...ร้อนรน

เป็นเพียงความวุ่นวาย รีบร้อน เพื่อสิ่งอื่นสิ่งใด
แต่หากลองหยุดอยู่กับที่ หยุดเดิน อาจจะพบกับสิ่งอื่นใดที่น่าสนใจกว่า

แม้จะเป็นเพียงแ่เสี้ยวหนึ่ง..แต่ทุกๆอย่าง ก็ล้วนมาเติมแต่งให้กันและกัน
ดั่งเช่นภาพนี้...

ในวันที่..ฝนพรำ

แม้ทุกอย่างจะมองเห็นแค่เลือนลาง..แต่ในความทรงจำ ทุกอย่างยังชัดเจนเสมอ


ในครั้งที่เรา..ศรัทธา

ทุกสิ่งทุกอย่างดูสงบ..เงียบ..แต่ก็ยังมีแสงสว่างจากสิ่งที่..เป็นแสงแห่งความศรัทธา